Contact

Home

Te vroeg

Om drie uur zouden we elkaar treffen in een café, de kennis en ik, wat betekende dat ik er om half drie voor de deur stond, mezelf vervloekte en zo nonchalant mogelijk een rondje over de regenachtige Nieuwmarkt slenterde. Om vijf over half drie was ik weer op de plek van bestemming en had ik na drie minuten mijn boek uit. Ik kwam erachter dat mijn telefoon nog 10 procent batterij had, waardoor oeverloos Facebooken ook geen optie was. Ik dronk intens langzaam van mijn koffie (aan de prijs te zien bereid met bladgoud en eenhoornschaafsel), leerde de lunchkaart uit mijn hoofd en verbeterde hem op spelfouten, moest naar de wc en nam al mijn spullen mee, kwam terug en zag dat mijn plek bezet was door iemand met een veel grotere eenhoornkoffie. Ongemakkelijk zette ik mij aan de bar waar ik prompt het doelwit was van iemand die zijn levensverhaal even kwijt moest, waarna hij me complimenteerde met mijn borsten. Na een subtiele verhuizing mijnerzijds, wantrouwige blikken van het personeel en ongeveer twintig whatsappjes van de kennis over de voortgang van zijn vertrek en zijn vorderingen van de reis, kwam hij rond vier uur aanzetten. Of ik hier al lang zat. “Nee joh,” loog ik. Te vroeg komen is mijn specialiteit. Mijn theorie is dat het komt doordat ik het grootste deel van mijn leven zó aan de buitenrand van Amsterdam woonde (deze metro rijdt niet verder) dat ik, als ik niet ging fietsen, maar beter drie metro’s eerder kon nemen. Je weet het nooit, met storingen, stakingen en hooligans.
Ik ben een uitzondering, geloof ik. Veel mensen komen al-tijd te laat. En dan niet vijf minuten (‘sorry, brug stond open’) of een keurig kwartiertje (‘ik moest nog even de kat eten geven’) maar gewoon echt een uur (‘ter hoogte van het Kadijksplein schijnt dus een zwart gat te zitten waar je voor eeuwig in kunt verdwijnen, ben je niet blij dat ik maar een uurtje later ben???’). Dat de andere partij zich in een iets te trendy tent zestig minuten lang onder een caféplant moet verschuilen om niet failliet te gaan aan de Moccathunder2000soyshizzlemacchiato’s wordt vergeten.
Als het over Nederlanders gaat wordt er vaak geginnegapt dat ze totáál van slag raken als iemand vijf minuten te laat is voor een afspraak. De Senseokoffie wordt lauw, dat ene koekje erbij verpietert, ze moeten over een uur bij een vergadering zijn, of naar een één of andere enge pro-pietendemo en verdomd, het zal toch niet zo ver komen dat er iemand mee moet eten want daar hebben ze niet genoeg gehaktballen voor in huis gehaald. Maar dat geldt dus kennelijk allemaal niet als je buiten de deur afspreekt. Volgens mij komen veel mensen te laat omdat ze niet willen wachten. Omdat iederéén dat heeft zijn we met z’n allen steeds later gaan komen, en mij ontbreekt duidelijk het vermogen me erop aan te passen. Er zit maar één ding op: voortaan komt iedereen maar gewoon naar mij toe. Ik sla vast gehaktballen in.

Deze column komt uit Advalvas