Contact

Home

Ministertje

Vorig jaar moesten we van de VU Grenzeloos presteren. Ik doe altijd wat de universiteit zegt dat ik moet doen dus ik negeerde braaf de inlevergrens van mijn scriptie, maar kennelijk was hier sprake van een interpretatieprobleempje want dát was niet de bedoeling. Van de VU niet (sorry, VU) en ook niet van de politiek begrijp ik, daar er sinds begin september soms opeens een demissionair ministertje in mijn nek hijgt. Of het zit plots op mijn bureau, de beentjes over elkaar geslagen. ‘Verspiller!’ lispelt het, en dan feller: ‘kostenpost! Profiteur!’. Het ministertje is net een kat; het gaat op mijn boeken liggen en speelt met mijn pen als ik aantekeningen probeer te maken. Ook ruikt het een beetje naar tonijn. Ik probeer het weg te jagen, maar het wrijft in de handjes, komt op dreef: ‘wat doe jij eigenlijk voor de samenleving? Maak je met je OV wel eens een plezierreisje en zo ja: richting Brussel? Gaat de bakkerszoon wel vooruit op het feit dat jij weet wat een poststructuralist is? Wat is je hobby? Sluit die wel aan op de arbeidsmarkt? Is je collegeblok wel biologisch afbreekbaar? Kan je iets met techniek? Wanneer ben jij eigenlijk van plan een gezin te stichten?’.
Het ministertje is even stil, om een tofuburger te eten. Dan zegt het zoet: ‘Stem op me. Alsjeblieft. Ik schaf de langstudeerboete af en ik zal je afwas doen.’. Ik trek mijn wenkbrauwen op. Afschaffen? Het ministertje glimlacht. ‘Dat van die afwas was natuurlijk een grapje. Dat van die langstudeerboete trouwens ook. Of weet je wat, ik schaf hem wel af. Of neen, niet. Wacht, ik knip mijn stropdas even af. Wel. Niet. Anyway en desalniettemin, hier heb je een button en een spons en een bordspel en een Bijbel en ballonnen en bloemen en een vlaggetje en een kerncentrale en ik ben reuze 3.0, joehoe, stem op mij!’. Als ik mijn ongenode gastje negeer begint het subiet over kilometerheffingen en hypotheekrenteaftrek. Dientengevolge ren ik soms uren door mijn huis terwijl ik een touwtje met een stempas of mijn geweten eraan achter me aan trek. Om mee te spelen, vindt het leuk.
Het ministertje is, kortom, danig afleidend. Ik heb geprobeerd het de mond te snoeren met kieskompassen en stemwijzers en ik las krantenkaternen stuk terwijl het aan de hoekjes van mijn laptop knaagde, maar verdwijnen: ho maar. Zo krijg ik mijn afstuderen er nooit door, maar daar heeft het geen boodschap aan.
Gelukkig vinden op de verschijningsdag van dit magazine de verkiezingen plaats, dus daarna ik natuurlijk als een speer. Bovendien: het nieuwe jaarthema van de VU is Verbeelding gezocht!. Die scriptie mijmer ik in no-time bij elkaar.

Deze column staat ook in Advalvas.