Contact

Home

Megabedankt, hè? De carrièrespeech.

Hoihoi,

Ik wil jullie allereerst superbedanken dat jullie me hebben uitgenodigd voor dit webinar, geestig ook dat er zo’n hoge analoge opkomstflow is, lekker vintage eventje zo.

Schrijver. Een carrièrepad waar velen van dromen. En toch was ik niet happy met mezelf. Ik ben hier om te vertellen hoe ik mijn levensinvulling 180 graden draaide, en hoop van harte dat iemand hier, of thuis achter de tablèt, er inspi uit kan halen.

Ik miste een stukje beleving naar de mensen toe. Ook mijn dinnetjes merkten: Roos staat niet volledig in haar kracht. Ze hadden gelijk, ik was al maanden depri, tot op het punt dat ik boven mijn kale en beetroot-stampje zat te snikken. Girl, dacht ik bij mezelf, je moet het roer omgooien. Nog diezelfde avond lanceerde ik mijn webstek: een knus online hoekje waar culy’s terecht kunnen als ze, net als ik, van foodporn houden. Het recept voor de stamppot plaatste ik als eerste, en was gelijk een hit.

Achteraf is het weird dat dit besef – ik wil iets met food doen – zo laat kwam. Als kleine meid stoeide ik in de keuken al met de bereiding van complexe pasta’s, ik was een foodie  pur sang, wist meer van ketjap dan van mezelf. De belangrijkste empowerment die ik jullie dan ook mee wil geven, is: volg je passie met je hart. Of je nu iets met mensen wilt doen of met kleurboeken voor volwassenen: overal is een plekje voor je. Kijk naar mij: op het hoogtepunt van de blog had ik duizenden views per dag.

Maar, natuurlijk: het opzetten van een businessje gaat niet zonder slagjes en stootjes. Zoals ik ook altijd tegen mijn ventje zeg: hartjes voor het internet, maar hoed je voor de grapjassen. Zo is mijn blog een keer het doelwit geweest van een Russische Troll farm, dat is een soort legbatterij met in plaats van kippen onderbetaalde internetslaven die lieve dingen over Poetin moeten typen. Sta je dan, met je vlog over vegaborsjt, helemaal onder de bot-propaganda. Bovendien leed mijn webshop verlies: er werd erg veel besteld, maar naar bleek alleen door returnaholics. Echt niet cute, helemaal niet cute, zegmaar?

Toen ik – even lekker helemaal niets –  in het buitenzitseizoen op een foodtruckfestival was zag ik ineens mensen die zó aan het knallen waren dat ik dacht: dit is het helemaal. Zo Joe Jorks en Berlijns! Dat wilde ik ook, maar zonder de wagen: gewoon een simpel winkeltje waarmee ik een unique selling point te pakken had – Skinnylattemoccathundermacchiato’s, gecombineerd met een frietatelier en een popsiclebar. Er was al snel een honderd procent score van bedrijven die wilden investeren, ook omdat ik mezelf nadrukkelijk als ecopreneur presenteer natuurlijk, duurzaamheid is het nieuwe zwart.

Kortom, ik hoefde alleen een oude vuurtoren op te pimpen en het was voor elkaar. Sinds een paar maanden leef ik mijn droom. Als ik genoeg omzet genereer, kan ik zelfs de medehuurder van Rosies lighthouse uitkopen. Dat is een kapper, maar hij doet vreselijk ingewikkeld als ik ‘m zo noem. Nee, hij heeft een Barbershop. Flikker toch op. Ik krijg het niet over m’n mondlippen.

Megabedankt voor uw aandacht.

–> Deze speech gaf ik tijdens een avond  (24 mei, om precies te zijn) ter ere van het boek Waaitaal. Thomas Verbogt schrijft heerlijk over alledaagse woorden die hem opvallen. Denk socialbesitas. Doucheplassen. Voorjaarshaar.

(special thanks, Angélica, voor de mondlippen)