Contact

Home

Mannengriep

Het begint met een heel erg nare hoest die eigenlijk geen hoest is maar een soort droge plof die tot in mijn tenen zeer doet. Ik heb verhoging, het gevoel dat er iets vastzit in mijn luchtpijp, er dreigt kaakpijn en de wetenschap dat binnen drie dagen alles naar griep ruikt. Mijn stem zakt een paar octaven. Er ontstaat een schrale plek onder mijn neus. Zwakjes vlei ik me op de bank en bereid me mentaal voor op een RuPaul’s Drag Race-marathon. Maar niet voordat ik even naar de symptomen van mijn kwaal Googel, natuurlijk – dat ik dood aan het gaan ben vermoed ik al, ik wil gewoon weten hoe snel het zal gebeuren; ik ben namelijk pas bij seizoen één van het realityprogramma waarin Drag Queens met namen als Glasscock en Ongina strijden om de titel van America’s next Drag Superstar.

Blijkt: ik heb een ernstige vorm van man-flu, iets wat normaal voorbehouden is aan, jawel, mannen, die een verkoudheid kennelijk heel anders beleven dan vrouwen. Volgens internet verslaan vrouwen hun kou als dappere krijgers; niet zeuren, gewoon twee kurken in je neus doen, een pakje paracetamol naar binnen duwen en zélfs met een lichaamstemperatuur van veertig graden doorgaan met het zorgen voor man, kind, carrière en nagels, terwijl mannen bij de eerste tekenen van een onschuldig virus ineenzijgen om minstens een week in een gore joggingbroek en met en viezig stoppelbaardje kermend Donald Ducks te gaan lezen.
(Hierbij wordt overduidelijk voorbijgegaan aan types die op de mededeling dat je zélf ziek bent antwoorden: “’ik werrek al 65 jaar voor dezellefde baas en ik ben nooit niet ziek geweest, helegaar niet, alle buitenlanders moeten het land uit en het enige recht van een vrouw is het aanrecht, hehehe!”)

Welja. De baard in mijn keel heb ik toch al, ik kan net zo goed mijn snor laten staan en dit wrede lot accepteren. Met mijn koortskop en in de joggingbroek van mijn vriend kijk ik naar RuPaul en zijn Queens, die outfits moeten maken van dingen uit de dollarstore, alles van Beyoncé kunnen playbacken en die met pijn en moeite – soms onverrichter zake – hun edele delen proberen weg te stoppen met behulp van duct tape. Het programma is gebaseerd op shows als America’s Next Top Model, waar ik niet naar kan kijken zonder af en toe even iets naar het scherm te gooien, maar is op een vreemde manier veel oprechter. Drag is show, en dat is precies waar het om gaat – de heren Queens zijn personages, verwijzen naar zichzelf in de derde persoon, noemen elkaar afwisselend ‘hij’ en ‘zij’, dragen jurken waar hun blote billen uitkomen en het klopt allemaal; what you see is what you get. Als Ongina eruit moet, huil ik een beetje en ik klink als Johnny Cash met hartenzeer.

RuPauls Drag Race heeft zeven seizoenen. Dit wordt een man-flu van jewelste; ik kan het iedereen met een vagina aanraden.

Column uit Advalvas.