Contact

Home

I like to plank and I cannot lie

Een paar jaar terug zei mijn broertje, uit de grond van zijn hart: “Ik vind planken echt een fantastische hype”. Voor wie het niet meer weet: planken was de rage waarbij mensen stokstijf op dingen gingen liggen en daarvan foto’s op Facebook plaatsten. Die dingen konden standbeelden zijn, pleinen, bomen, podia en in onfortuinlijke gevallen spoorwegen en hoge gebouwen.
“Weet je waarom?” vulde hij aan, “omdat je van planken gewoon geen lifestyle kunt maken”.
Ik vond dat een zeer verfrissende redenatie en ik denk er nog vaak aan terug. Mensen lifestylen er op los, en hoewel er veel belangrijkere zaken zijn om me druk over te maken, vind ik het af en toe nogal vermoeiend. Iemand met een prominente lifestyle is op zich niet zo’n probleem, maar het punt is dat zoiets in sommige gevallen gepaard gaat met het constant proberen om andere mensen óók mee te laten doen. Wat ik bedoel: het zou me niks verbazen als er binnenkort voor de verandering geen Jehovagetuige aan mijn deur staat, maar iemand in een bamboe T-shirt met een snor erop, die me wil overtuigen van het feit dat ik geen gebrande noten meer moet eten, mijn bouillonblokjes met e-nummers de deur uit moet doen en verplicht drie keer per week naar yoga moet, waarna ik niet gewoon een bakkie pleur mag drinken maar alleen maar linksgedraaide ovengeroosterde slowgecookte espresso. Waar ik een analoge foto van moet maken. Nee. Niet omdat ik vind dat normaal al gek genoeg is (leef je uit, met je quinoa), maar omdat ik graag mijn eigen gektes beoefen en me daarbij toevallig niet identificeer met komkommerwater of het lopen van een marathon. Leuk om te weten dat het bestaat, daar niet van, maar de grens tussen zichtbaar maken en opdringen is ragfijn.
Dan mijn eigen lifestyle. Blijkt: literatuur is er ook een. Kort door de bocht: voorheen trok je je terug met een boek om er hoogstens in een schrijverscafé of een vakblad anderen mee om de oren te slaan, nu val je er hele volksstammen mee lastig. Via social media, waar je (ik) je lievelingsboeken kunt spammen of waar schrijvers en recensenten in het openbaar vetes (die dan opeens fitties heten) uit kunnen vechten met andere schrijvers en recensenten. Dus als je zelf nooit een boek leest maar één van je oud-klasgenoten op Facebook is opeens literair ingesteld, krijg je opeens een oeverloze discussie over geëngageerde literatuur voor je kiezen (sorry), of zet iemand een foto van elk boek dat ze leest op Instagram (sorry, sorry). Ook buiten het internet ben je niet veilig voor literatuur als lifestyle. Er bestaan literaire T-shirts, tassen, mokken, en zelfs sneakers die geïnspireerd zijn op literaire klassiekers.
Laatst was ik in de boekwinkel aan het werk en kwam er een tas binnen waarop stond: I like big books and I cannot lie. Mijn hart maakte een vreugdesprong, waarna het keihard te pletter sloeg bij het besef van mijn intense dweperigheid. Wat een belachelijke tas. Als u me zoekt: ik ben even planken. In stilte.

Deze column staat in Advalvas (p. 25)