Contact

Home

Het Echte Leven

Het echte leven is begonnen. Dat is een frase die ik verdacht vaak gehoord heb, de afgelopen tijd. Net als dat ik nu opeens een Echte Baan heb, terwijl ik ook tijdens mijn studie al in een boekwinkel werkte. Alsof ik toen winkeltje speelde. Tevens heb ik een Serieuze Relatie met Kans Op Kinderen – althans, als ik een horde kennissen en vage bekenden mag geloven. Het lijkt net of ze kort na mijn afstuderen en verhuisbericht (ik woon sinds kort opeens in een grotemensenhuis) allemaal heel even handenwrijvend toekeken hoe ik eindelijk keurig binnen de lijntjes aan het leven was. Er moet een commentator geklonken hebben: “Van Rijswijk voorop: betrekt driekamerwoning met wederhelft. Zoals we eerder al zagen bij De Vries en De Boer kunnen we nu ieder moment nageslacht verwachten. De vraag is hoe ze zal werpen en of dit haar dichter bij de finish brengt. Ze ontwijkt vakkundig een kroeg vol goedkope wodka EN JA HOOR, DAAR IS HET: het Echte Leven! Mag ik dat zeggen? Dat mag ik zeggen.”
Inderdaad; in mijn vriendenkring hebben de eerste baby’s hun eerste verjaardag al gevierd en af en toe trouwt er een stel (vrienden, niet baby’s). Gesprekken kunnen opeens van bier en tieten overslaan naar kolfmethodes en pensioenregelingen. We worden dertig jaar, uit het niets. Onze slapen beginnen te grijzen en als we lachen rimpelt heel licht het naast onze ogen. Tijdens kroegavonden kan er iemand emotioneel uitroepen dat ze vóór ze kinderen krijgt/te oud is/een baan vindt nog als vieze backpacker naar een Thaise fullmoonparty moet, of op junglesafari. Tijdens diezelfde kroegavonden taaien er verdacht veel mensen voor tweeën af; ‘anders hebben we niks meer aan ons weekend’. Onze katers duren twee dagen. Superleuk, dat echte leven.
Voor ik studeerde werkte ik fulltime en ik woonde samen (met iemand anders, weliswaar). Ik ging niet naar een wit strand in Thailand en ook niet op safari. Toen begon niemand over dat Echte Leven. En ook tijdens mijn studie vond niemand het nodig te wijzen op de echtheid van mijn bestaan. Kennelijk betekent je diploma dat alles, ook al was het er al lang, nu eindelijk telt. Alsof ik de titel Master of Life and Everything Beyond gehaald heb en nu dus nooit meer op mijn bek zal gaan, of erger, dat als ik nu een keer iets verkeerd doe, alles voorbij is. Omdat het Echt is.
Nu begrijp ik de weemoed die mensen tentoon kunnen spreiden als ze het hebben over Vroegâh. Als je je tot een bepaald punt zo vrij van angst en verantwoordelijkheid hebt gevoeld dat het net was of je niet echt leefde, maar droomde, kun je misschien niet anders dan terugverlangen naar het moment voor dat punt. Ik weet niet wat ik erger vind; dat zoveel mensen voor altijd weemoedig blijven, of het feit dat ik me nooit zo vrij heb gevoeld dat ik naar een jarenlange periode terug verlangde.
Waar ik maar mee wil zeggen: binnenkort fullmoonparty bij mij thuis. Hartstikke nep. Baby’s toegestaan, katers vergeven. Dat het maar fantastisch mag blijven.

Deze column staat ook in Advalvas (ik ben weer terug, kijk maar)