Contact

Home

Adulting

Ik moest mijn administratie regelen, naar de tandarts, nee zeggen tegen iemand die iets van me wilde, mijn verantwoordelijkheid nemen voor een fout, de huur betalen, een zorgverzekeringskwestietje oplossen, iets met gemeentebelastingen, een onbegrijpelijk contract tekenen, drie deadlines halen en – waar heb ik dit rotleven aan verdiend – de ramen lappen. Ik mocht bij deze activiteiten niet huilen, althans niet in het openbaar.

In het internetengels noemen ze het uitvoeren van dit soort bezigheden adulting. Er bestaat een meme met daarop een hondje dat erbij ligt zoals ik erbij zou willen liggen als ik merk dat er geen daglicht meer door de ruiten komt; op zijn buikje, de voorpootjes hulpeloos langs z’n bolle lijf gestrekt. I can’t adult today, staat er boven het arme ding, en eronder: Please don’t make me adult. Onvertaalbaar. ‘Volwassen’ als werkwoord, iets anders dan ‘volwassen zijn’ maar een term die verantwoordelijke handelingen impliceert, tegennatuurlijke en dus vervelende handelingen, omdat ieders ideale staat kennelijk die van het onbezorgde kind is – ongeacht hoe een kindertijd daadwerkelijk ervaren is. Adulting is iets waar je nooit aan went. Het wordt alleen maar erger. Want naarmate je volwassener wordt, moet er meer. Hypotheken, kinderen, nóg meer fucking ramen in je vinexwoning.

Adulting is ook een grappig woord omdat het gebruikt wordt voor alles wat ook maar énig verantwoordelijkheidsgevoel met zich meebrengt. Fruit eten. Een broek dragen. Als je hebt gewerkt, heb je acht uur lang ge-adult. Er is, zoals met alles op internet, veel discussie over de term omdat mensen vinden dat jongeren – de term wordt toegeschreven aan millennials, dus de generatie geboren tussen pak ‘m beet 1980 en 2002 –  niet zo moeten zeiken. Vroeger, schrijven bloggers, pakten ze zaken gewoon aan. Eén van deze bloggers (ook een millennial) schrijft op de Amerikaanse website Jezebel: “Toen mijn moeder mijn leeftijd had, voedde ze een kind op en was ze zwanger van een tweede. Ze werkte in een winkel en spaarde voor een eigen huis. Ze was achtentwintig. Ze was volwassen.” Haar punt: het woord wordt gebruikt als gouden ster bij het voltooien van een taakje. Niks mis met zeuren, maar verwacht niet elke keer een prijs als je iets verantwoordelijks doet. Je bent niet speciaal.

Inderdaad, we zijn niet speciaal. Ik ook niet, als ik eindelijk een zeem voor de ramen heb gekocht, of als blijkt dat een wolwasprogramma een bestaand ding is op mijn wasmachine. Toch vind ik het gebruik van adulting  – ik zoek naarstig naar een Nederlandse variant – bevrijdend. Niet alleen omdat het relativeert, maar ook omdat het me herinnert aan andere zaken die volwassen zijn in een bepaald deel van de wereld met zich meebrengt, en die mijns inziens een waardevolle toevoeging zijn aan het bestaan. Ontbijten met pizza. De mogelijkheid, zelfs binnen de beperkingen van het toelaatbare, om het gewoon pertinent met iemand oneens te zijn. Seks. Je eigen bedtijd bepalen. Je eigen kleren uitzoeken. Bier. Koffie. En niemand die je tegenhoudt als je zonder broek aan in een dekentjesfort het glazuur van roze koeken af wilt likken. Wat een uitstekend idee is, want dan zie je ook die godvergeten ramen niet.

Deze column komt uit Advalvas

Meer lezen? Op Tirade blogs over Het Dingetje, de debutant als ongemakkelijke puber, Maarten Biesheuvel en het lezen van vertalingen.