Skip to content →

De Anoniemen

Kun je verdwijnen? Blijven ademen en bewegen en eten, janken en liefhebben – maar verdwenen zijn?

Wil je dat?

Niet alleen voor mij verdwijnen, maar voor iedereen die je zelf niet uitkoos. De leerkrachten die jou niet begrepen, de klasgenoten die je bespotten, je ouders die het niet op de goede manier probeerden.

Ja, dat wil je.

Je wilt zo klein worden dat niemand je meer ziet, en je wilt het langzaam doen zodat geen mens het doorheeft dat je er ineens niet meer bent. Jij en al je misstappen en herinneringen krullen zich op en je vouwt je uit aan de andere kant van de koude zee. Daar maak je nietszeggende vrienden. Je verandert je naam, je verhaal. Je doet werk bij een archiefkast, denkt vaak: ik ben meer dan dit. ‘Meer!’ wil je net als vroeger roepen, ‘ik ben meer dan jullie!’

Maar je bent een radertje. Je doet geen goede of mooie dingen, omdat je iemand bent die niet goed en ongenoemd tegelijk kan zijn.

Als het stil is in je leven stuur je me brieven die ik ongeopend wegtief. Dat weet je, want zelfs op de enveloppen schrijf je sorry.

LEES VERDER OP DE GIDS – die hebben namelijk een mooi themanummer, online, waarin heel veel schrijvers het groepsgevoel onderzoeken. We kregen allemaal een letter van het alfabet (ja, waar anders uit eigenlijk) toegewezen. Hier staan ze (o.a. Emy Koopman, Niña Weijers, Wout Waanders en Rob van Essen) allemaal. 

*

Published in Elders