Contact

Home

Een mens per dag

Op Eenmensperdag (klik) schrijf ik zo dagelijks mogelijk een stukje. Het is een eigen project, om de pandemieblues een beetje buiten de deur te houden. Als je de stukjes leuk vindt kun je je in het menu van het blog inschrijven voor een mens per mail. Of je volgt de instagrampagina (@eenmensperdag).

Dit schreef ik bijvoorbeeld over 20 maart:

Ik hang uit mijn raam naar de avondklok te kijken. Sinds die er is kan ik met mijn raam open slapen – de straat, normaal een doorgangsweg voor dronken fietsers en vrijgelaten circusdieren, is vrijwel uitgestorven. Voor stadsbegrippen, althans. Er snelt een maaltijdbezorger langs. Een overbuurman rent naar buiten met een tasje dat hij zo ver mogelijk van zich af houdt in zijn hand, hij doet het in een afvalcontainer en rent weer terug zijn huis in. Een jonge vrouw, ze heeft lang blond haar en draagt een lange blonde jas, ze praat heel luid in het snoertje dat uit haar oor komt. Om de seconde zegt ze: I know, right. Erg vlug gaat ze niet, en tegelijkertijd met de vrouw verschijnt er een gebogen figuur op een rammelende fiets, stapvoets. Hij schreeuwt en vloekt en kijkt om zich heen om iemand te vinden waar hij nog harder tegen kan schreeuwen. Instinctief trek ik me een beetje terug uit mijn kozijn, straks kijkt -ie nog omhoog. De bellende vrouw houdt stil achter een bestelbus, ze zwijgt. Allebei wachten we tot de schreeuwer voorbij is. Als ik weer naar buiten leun loopt de vrouw verder. ‘I’m back,’ zegt ze luchtig, alsof ze het gewend is af en toe even te moeten verdwijnen.