damesemisoftboothockeyschaats

Er komen, uiteraard, steeds meer zaken bij waardoor ik me een beetje belegen voel. Zo volg ik geen vloggers, heb ik vorige week ‘op me monnie’ gegoogeld en werd alweer jaren geleden een jongen die me nafloot terechtgewezen door zijn vrienden want ‘zij is tantoe oud’. Ook zaken die de brulfeminist in me oproepen blijven zich opstapelen, van Thierry Baudet tot het feit dat ik me voor écht warme truien en broeken met zakken waar meer dan een anticonceptiepil inpast tot de mannenafdeling moet wenden.

De schaats, beste mensen, is een catastrofale combinatie van die twee.

Ongeveer tachtig jaar geleden heb ik leren schaatsen van mijn vader, eerst op Friese doorlopers die na vier slagen aan de zijkant van mijn schoenen hingen (klompen had ik dan weer niet), daarna op noren die al zevenhonderd jaar in de familie zaten maar nog steeds, of juist daarom, van keihard leer waren en zelfs op tochten naar Abcoude de warmte van mijn zweetpoten niet binnen konden houden, waardoor ik altijd met een speelkaart tussen mijn bebloede blokken voet-ijs en de hiel van de schaats reed. Ben ik zo oud dat ik hier nostalgisch van word? Nee, man. Wel van het geluid van ijs onder ijzer, het riet, die heldere brom die vrieslucht is, het uitzinnige geluk van eindelijk pootje-over te kunnen, de herinnering aan mijn schaatsende vader die wolken blaast, maar niet van de schaatsen zelf. Na een tijd groeide ik uit die noren en waren er wel nog kunstschaatsen in mijn maat – die schaatsentas op zolder was werkelijk een wonder – die waren net zo koud en hard, met als enige verschil dat ik de hele tijd op m’n muil ging omdat er karteltjes op zitten, waar bij noren gewoon het schaatsijzer doorloopt. Schaatsen, een enkel slechtgeslepen huurgeval daargelaten, heb ik al zeker twintig jaar niet meer aangeraakt.

Ik dwaal af.

Na een voorbarig depressietje wegens het feit Dat Het Volgende Week Gaat Vriezen besluit ik geheel tegen mijn zwart gemoed in er ‘dan maar het beste te van maken’ en, ‘misschien ligt er ergens wel een plas dicht’, schaatsen aan te schaffen. IJshockeyschaatsen, want voor Tochten Naar Abcoude wintert het toch niet meer hard genoeg (in koor: ‘tegenwoordig, in dit land’). Ondanks mijn hoge leeftijd besluit ik ook dat ik deze IJshockeyschaatsen online aan wil schaffen, want naast bejaard ben ik ook lui en impulsief. Na jaren van halstarrig herenracefietsjes ontdekte ik dat een damesmodel gezien mijn geringe spanwijdte toch echt comfortabeler is*. Na decennia herenskates gaf ik toe dat mijn voeten erg smalle vrouwenvoeten zijn. Dus, om lang verhaal nog iets langer te maken, tik ik op De Internet in: ‘hockeyschaats dames’.

Niet alleen blijkt dat schaatsen er tegenwoordig (in dit land #waarzijndetradities) uitzien als futuristische combinaties tussen een raket, een traplift en een outfit van Lady Gaga waardoor ik mijn zoekterm moet veranderen in het half pornografische ‘hockeyschaats dames semi-softboot’, ook blijkt dat de algoritmes van De Google voor mij bepalen dat ik daarmee bedoel: kunstschaats.

Nee, Google, je gaat zelf maar lekker plat op je bek terwijl alle buurjongetjes gierend van het lachen pootje-over gaan.

Als het me na enige omzwervingen lukt om dan toch die (betaalbare, ik herhaal, goedkope, ik herhaal: als ik rijk was liet ik ze wel op maat gieten) dameshockeyschaatsen tevoorschijn te internetten, blijkt dat het óf toch geen damesschaatsen zijn, OF DAT ZE WIT MET BLOEMETJES ZIJN OF WIT MET ROZE GESPJES OF ROZE MET EEN GLITTERTAMPON EROP EN DE MEDEDELING ‘PAS OP ZWENKT UIT HURHURHUR’.

Fuck it, echt**. Als het dichtvriest en u me zoekt: ik zit binnen, in een warme mannentrui, mijn enorme mannenzakken (there, I’ve said it) vol met o.a. de Russische Bibliotheek (het moest er maar eens van komen), snacks, een windhond en veel smart, te wachten tot het lente is.

 

*Ik vind het altijd een beetje moeilijk om iets over fietsen te schrijven omdat er naast echte nazi’s, feminazi’s, taalnazi’s en speciaalbiernazi’s, ook een bijzonder grote groep fietsnazi’s bestaat, en dan niet van het soort dat ze jat, maar het soort dat op een spaak wijst en zegt dat die HELEMAAL van het verkeerde materiaal is gemaakt en dat je zo net zo goed kunt proberen om op een nietmachine De Tour te gaan rijden. Vandaar even de disclaimer: nee, ik heb niet ALLE herenfietsjes geprobeerd en ja ik WEET dat het op de micromillimeter aankomt maar God Jezus Allemachtig láát me, laat me gewoon lekker op mijn damesnietmachine zitten, merci.

**Hoi schaatsnazi’s! Ja, natuurlijk kun je heus wel ergens in een hoekje van internet 1 goedkope damesemisoftboothockeyschaats kopen, en uiteráárd bestaat de mogelijkheid tot kinderschaats en túúrlijk unisex blaat piep tuut maar dude (m/v/x), het gaat me even om de bloemetjes, karteltjes en aannames hier, merci again.

*